عشقولانه

آن كلاغي كه پريد
از فراز سرما
و فرو رفت در انديشه آشفته ابري ولگرد
و صدايش همچون نيزه كوتاهي پهناي افق را پيمود
خبر ما را با خود خواهد برد به شهر
همه مي دانند

همه مي دانند

كه من و تو از آن روزنه سرد عبوس

باغ را ديديم

و از آن شاخه بازيگر دور از دست

سيب را چيديم

همه مي ترسند

همه مي ترسند ، اما من و تو

به چراغ و آب و آينه پيوستيم

و نترسيديم

دوست داشتن از عشق ورزيدن بهتر است.

اگر خواهی جهان در اقبال تو باشد

                                                         خواهان کسی باش که خواهان تو باشد.

جدایی را نمی خواستم

خدا کرد

نمی دانم کدام نا کس دعا کرد.

به وبلاگ عشقولانه خوش آمدید